 |
||
Kentlerde yaşayanların kent merkezinden kent sınırlarına doğru yerleşme alanlarını değiştirmesiyle çevrekentler ortaya çıkmıştır. Buraları genellikle yeni binalardan oluşur ve yaşayanların çoğu kendi evlerinde otururlar. Çevrekentlerde oturmak daha masraflıdır. Nüfus yoğunluğu, kent merkezine göre daha azdır. Bu bölgede oturanlar daha çok yaşlı kimselerdir. Çevrekentlerle kent ayırımı sosyal, ekonomik, demografik ve hukuki sebeplere dayanmaktadır. Bu sebepler bireylerin kentlerden çevrekentlere doğru kaymasına neden oluşturur. Çevrekentlere yerleşmeyi etkileyen ekonomik nedenler kişilerin gelir düzeyi, vergi oranlarının düşük olması, konut satış fiyatlarıyla kiraların düşük olması, ulaşımın kolaylaşması ve hızlanması ve çalışma şekillerinin değişmesidir. Fazla çocuk sayısı, daha iyi eğitim olanakları ve çevrekentlerde kent merkezine göre daha farklı alışkanlıkların olması, sosyal ve demografik nedenlerin başlıcalarıdır. Çevrekentler, genellikle fiziki gelişmelerine ve kuruluş amaçlarına göre ayırıma tabi tutulabilir. Fiziki gelişme açısından çevrekentler, planlanmış çevrekentler, planlanmamış çevrekentler, orta merkezli çember teorisine göre çevrekentler, dilim teorisine göre çevrekentler, çok merkezli gelişme teorisine göre çevrekentler ayırımına tabi tutulmaktadır. Kuruluş amaçları açısından ise, sanayi ve ticaret çevrekentleri, yatakhane çevrekentleri, sanayi-yatakhane çevrekentleri ve eğitim çevrekentleri ayırımı yapılmaktadır. Çevrekentleşme mahalli, ekonomik ve kültürel açılardan çeşitli sonuçlar doğurmaktadır
|
||